بسیاری از کاربران تصور می‌کنند که غیرمتمرکز بودن بلاک چین باعث می‌شود دولت‌ها و نهادهای نظارتی هیچ کنترلی بر دارایی‌های دیجیتال نداشته باشند. اما گزارش جدیدی از آرکام (Arkham) نشان می‌دهد که دولت‌ها می‌توانند بدون تغییر در ساختار بلاک چین، از طریق راه‌های قانونی و همکاری با صرافی‌ها و شرکت‌های صادرکننده استیبل کوین، دسترسی افراد به دارایی‌هایشان را محدود یا مسدود کنند.
تحریم کیف پول‌های ارز دیجیتال چیست؟
تحریم ارز دیجیتال به معنای ممنوعیت انجام تراکنش با شخص، شرکت یا آدرس مشخصی توسط یک دولت یا نهاد قانونی است. این تحریم اطلاعات ثبت‌شده روی بلاک چین را تغییر نمی‌دهد، اما افراد و شرکت‌هایی که موظف به رعایت آن هستند، اجازه معامله با آدرس تحریم‌شده را ندارند. تفاوت اصلی با حساب بانکی در این است که بانک می‌تواند حساب مشتری را مستقیماً مسدود کند، اما در شبکه‌های عمومی مانند بیت کوین و اتریوم، هیچ نهاد مرکزی وجود ندارد که بتواند تراکنش‌های یک آدرس را متوقف کند.
برای درک بهتر، می‌توان آدرس تحریم‌شده را مانند اسکناس سرقتی با شماره سریال ثبت شده در فهرست سیاه تصور کرد؛ دارنده همچنان مالک آن است اما مؤسسات ممکن است از پذیرش آن خودداری کنند.
نمونه‌ها و نهادهای تحریم‌کننده
دفتر کنترل دارایی‌های خارجی وزارت خزانه‌داری آمریکا (OFAC) از نوامبر ۲۰۱۸ ثبت آدرس کیف پول‌های ارز دیجیتال را در فهرست تحریم‌های خود آغاز کرده است. به دلیل نقش دلار در نظام مالی جهان، تصمیم‌های این نهاد تأثیر گسترده‌ای بر فعالیت صرافی‌ها و شرکت‌های ارز دیجیتال دارد.
علاوه بر آمریکا، اتحادیه اروپا و دفتر اجرای تحریم‌های مالی بریتانیا (OFSI) نیز تحریم‌هایی علیه برخی توکن‌ها و کسب‌وکارهای فعال در بازار ارز دیجیتال اعمال کرده‌اند.
تفاوت تحریم کیف پول با مسدودسازی دارایی
تحریم یک آدرس همیشه به معنای قفل شدن دارایی‌های آن نیست. در بسیاری از بلاک چین‌های عمومی، آدرس تحریم‌شده همچنان می‌تواند تراکنش ارسال کند. مسدودسازی واقعی معمولاً زمانی اتفاق می‌افتد که دارایی در اختیار یک صرافی متمرکز باشد یا شرکت صادرکننده توکن امکان مسدود کردن آن را داشته باشد.
در صرافی‌های متمرکز، کنترل کلیدهای خصوصی در اختیار صرافی است و این امکان وجود دارد که برداشت یا دسترسی کاربر به موجودی مسدود شود. همچنین استیبل کوین‌هایی مانند تتر و USDC قابلیت مسدود کردن آدرس‌های مشخص را دارند. برای مثال، تتر در پرونده صرافی روسی گارانتکس حدود ۲۷ میلیون دلار دارایی را مسدود کرده است.
قراردادهای هوشمند و محدودیت‌های مسدودسازی
برخی قراردادهای هوشمند پس از راه‌اندازی دیگر قابل تغییر نیستند و هیچ فرد یا شرکتی اختیار مسدود کردن دارایی‌های موجود در آن‌ها را ندارد. برای نمونه، دادگاه استیناف حوزه پنجم آمریکا اعلام کرد که قراردادهای هوشمند تغییرناپذیر پروتکل تورنادو کش، در تعریف قانونی اموال قابل مسدودسازی قرار نمی‌گیرند و پس از آن وزارت خزانه‌داری آمریکا این پروتکل را از فهرست تحریم‌های خود خارج کرد.
ردیابی و شناسایی آدرس‌های تحریم‌شده
از آنجا که تراکنش‌های بلاک چین عمومی و قابل مشاهده هستند، می‌توان فعالیت کیف پول‌های تحریم‌شده را بررسی و دنبال کرد. پلتفرم‌های تحلیل بلاک چین مانند آرکام اینتلیجنس برای این آدرس‌ها برچسب‌های مشخصی در نظر گرفته‌اند تا شناسایی آن‌ها آسان‌تر شود.
کاربران می‌توانند با مراجعه به سامانه رسمی جست‌وجوی تحریم‌های اوفک، وضعیت آدرس کیف پول یا اشخاص را در فهرست‌های تحریمی بررسی کنند، هرچند نبودن یک آدرس در این سامانه به معنای عدم ارتباط با فعالیت‌های تحریمی نیست.
نتیجه‌گیری
تحریم یک کیف پول و مسدود شدن دارایی‌های آن دو موضوع متفاوت هستند. دولت‌ها آدرس‌های مرتبط با افراد و شرکت‌های تحت تحریم را شناسایی و اعلام می‌کنند، اما مسدودسازی واقعی دارایی‌ها معمولاً توسط صرافی‌ها، شرکت‌های نگهداری ارز دیجیتال و صادرکنندگان استیبل کوین انجام می‌شود. همچنین سابقه تراکنش‌ها روی بلاک چین باقی می‌ماند و ارتباط کیف پول‌ها با آدرس‌های تحریم‌شده قابل بررسی است.
بنابراین، کاربران باید هنگام انتقال دارایی به آدرس‌های ناشناس یا دریافت وجه از منابع نامشخص، به ریسک‌های احتمالی توجه داشته باشند و پیش از نگهداری مبالغ زیاد در استیبل کوین‌هایی مانند تتر، از قابلیت مسدودسازی این دارایی‌ها آگاه باشند.
منابع
دولت‌ها چگونه کیف پول‌های ارز دیجیتال را تحریم و مسدود می‌کنند؟ – ارزدیجیتال
این مطلب صرفاً جنبه اطلاع‌رسانی دارد و توصیه سرمایه‌گذاری نیست.